Interesse en respect voor Haiku-dichter Marcel Smets bij de bezoekers van de poëzieavond.

30 juli, 2008 door luc

Het citeren van enkele Haiku-gedichten en de vele anekdotes over deze overleden Haiku-dichter hebben bij de bezoekers van de poëzieavond heel wat nieuwsgierigheid opgewekt zowel naar deze specifieke dichtvorm van japanse origine evenals naar de internationaal gewaardeerde haiku’s van Pepingenaar Marcel Smets.  De komende maanden zal deze dichtvorm geregeld aan bod komen, mede dank zij de Haiku-kern Brabant en zijn secretaris Walter Vereertbrugghen.

mist1.jpg

Jos De Decker, dorpsgenoot en bewonderaar van Marcel Smets (1925-2005) brengt hierna een hommage aan de Haiku-dichter:

file0209b450.jpg


Postume hommage aan haikudichter MARCEL SMETS (1925 - 2005)

 

Ik denk hoe begin ik er aan, wat weet ik nog voor relevants over haikudichter Marcel Smets, wat kan ik nog zowat opdiepen uit mijn herinnering van de kleine gesprekjes die we ooit samen voerden.

Er was bij voorbeeld zijn eenzaamheid, zijn alleen zijn midden de mensen van het dorp. Maar met de natuur en de dingen om hem heen voelde hij zich één zoals de haas boven op de helling.

 

onbeweeglijk

zit de haas op de helling

een en al oor

 

 

Voor zijn dorpsgenoten meestal boeren was hij een zonderling, een man van een andere wereld. Maar Marcel Smets was niet zomaar een dorpeling. Nochtans was hij verknocht aan het Pajottenland. Lange eenzame wandelingen temidden de natuur waren zijn ding tot op late leeftijd.

Hij was een erudiet classicus en latinist. Een milde man en graag geziene leraar Latijn.Van bij de start in 1987 was hij een creatief lid van Haiku-kern Antwerpen. In 1993 stichtte hij samen met enkele vrienden waaronder Luc Vanderhaeghen de Haiku-kern Brabant die regelmatig samenkwamen en nog steeds samenkomen in Dilbeek.

de regen tikt

tegen de stilte

van dit huis

 

Marcel Smets was een innemende humanist, veelzijdig en een zoekende geest. Gaandeweg vormde ‘de grote wandelaar’( K. Hellemans) zijn eigen haiku-universum. Hij was geen slaafse navolger van 5-7-5 regel van de klassieke haikuschrijver. Hij was een aanhanger van de zwerver-dichter Santoka (1882 – 1940) . Zelf schreef hij over aanhangers van het vrije metrum het volgende: ‘zij verlieten het verplichte zeventienlettergrepig schema en het verplichte seizoenwoord. Wat zij wilden was uiterste beknoptheid, een gewone taal, een holistisch-religieuze hartstocht en een objectiviteit, wars van alle sentimentaliteit. Dit werd mijn poëtisch credo.’

 

één schoen ligt

in het midden van de baan

maat drieënveertig

 

Ik herinner me hoe diep emotioneel hij wel zijn kon, ook met de gewone dingen. Tijdens een gesprekje met hem op een tentoonstelling in Bellingen wees hij plots naar zijn hoed die op een tafeltje lag. En zei:’ zie, alleen daarnaar kijken bezorgt me kippenvel’

 

(de hoed van marcel

hij keek ernaar ontroerd

-zijn alledag gezel)

 

jos de decker

 

Voor Marcel primeert het luisteren en kijken.Daarvoor is er de haiku, een versvorm die, omdat hij zo klein is, een gevoel van ruimte geeft.

 

de leeuwerik klimt

en zingt tot in de hemel

                                                                                                                het ander bestaan.

 

‘Het is een vogel’, schrijft hij, ‘die een mens de vreugde van de vrijheid, van de ruimte geeft. In zekere zin is de leeuwerik mijn ander bestaan.’

 

Elders schrijft hij:’ De kracht van haiku ligt ongetwijfeld in het verzwijgen, in het eerder oproepen van de diepte, de ruimte, de leegte, door het tekenen van één enkel punt in de ruimte. Wat wij hier deden was interpreteren: de dichter kijkt alleen maar, geniet en zwijgt…’

 

Jos De Decker

 boekmarcelsmets.jpg

 

 

 

 

.

Gepost in Algemeen, Haikoe, Literatuur, Poëzie

Plaats een Reactie